Tym razem autorka przepytuje "z Polski" słynnych pisarzy. Na liście znalazło się 15 nazwisk: Bator, Karpowicz, Kolski, Krall, Kuczok, Ostachowicz, Piątek, Pilot, Rudnicki, Rylski, Sieniewicz, Stasiuk, Tulli, Twardochi Varga. Przed trzema laty Eustachy Rylski napisał e-mail do premiera, w którym wypunktował problemy polskiej polityki: asekuranctwo, przesadną ostrożność, tchórzostwo w wyrażaniu opinii o tym, co nadęte, godnościowe. List wrócił wprawdzie do nadawcy bez odpowiedzi, ale jego treść przedostała się do wiadomości publicznej. Wydało mi się, że to doskonały pretekst, by namówić pisarza do rozmowy na temat polskich wad, urojeń i zalet. Pamiętam jego złość, gdy diagnozował nasze państwo: słabe, rozchwiane, defensywne i neurotyczne. Przesadnie represyjne wobec jednostki i rejterujące przed każdym tłumem. I kiedy mówił o naszej kłótliwości i tej cholernej polskiej brzytwie wycinającej każdy pogląd inny od własnego. Ta rozmowa wyostrzyła moje zmysły na polskość, która prawdopodobnie stała się moją obsesją, co wnoszę po „księgozbiorze zdewastowanym”. Składają się nań przeczytane w tym czasie książki. Wszystkie - co wyznaję ze wstydem - mają popisane wewnętrzne okładki, pozaginane rogi i powykreślane markerami zdania, które choćby ocierają się o próby zdefiniowania i zdiagnozowania polskości. Tworzą na półce całkiem obszerny zbiór, bo i pisarze od Polski nie stronili. Cytatami z ich książek rozbrajałam ich niechęć do rozmowy o „Bogu, Honorze i Ojczyźnie”. Pytałam, czym jest dla nich ojczyzna i co to znaczy, że są patriotami. O czym chcą pamiętać i które fakty z naszej przeszłości są dla nich powodem do wstydu. Z czego składa się ich tożsamość. Nie zawsze się zgadzaliśmy, ale polskiej brzytwie nie daliśmy szans.